Geen categorie

Het thema Vertrouwen komt om de hoek kijken wanneer je te maken krijgt met verlies, trauma, rouw. Om met de gevolgen hiervan om te kunnen gaan, is het van belang dat je blijft geloven in jezelf, de ander en het leven. En dat valt niet mee als deze verliezen je leven op zijn grondvesten laat schudden.

Wanneer je te maken krijgt met ingrijpend verlies, staat je leven te schudden op zijn grondvesten en is je houvast verdwenen. De rouw die je leven overschaduwt gooit alles overhoop; zekerheden, toekomstverwachtingen verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Het plaatsen van een nieuwe stip op de horizon, het zoeken naar het licht aan het einde van de tunnel, de zon weer zien schijnen…. Het is een grote klus als je aan het rouwen bent.

Onze eigen ervaringen in het verleden, onze eigen waarden en normen, onze eigen verwachtingen, onze overtuigingen over onszelf, onze gevoelswaarde zorgt ervoor dat iedereen andere dingen kan zien, horen, ervaren enz. Dat leidt regelmatig tot misverstanden. Je eerdere ervaringen, normen en waarden kleuren de bril waardoor je naar de realiteit kijkt.

Of kunnen we de riemen die we hebben misschien niet beter onder de loep nemen en ze veranderen? Gewoon omdat de oude riemen die we hebben niet meer volstaan? En we in totaal andere schuitjes terecht zijn gekomen? Nieuwe schuitjes vragen om nieuwe ‘riemen’.

Er zit een schat aan informatie in elk levensverhaal en wanneer je op onderzoek uit gaat, gebeurt het niet zelden dat delen van het levensverhaal herzien kunnen worden en je een troostrijker verhaal in handen krijgt. Het gaat om het schikken van herinneringen in een ‘gelukkiger arrangement’.

Dit hoor je niemand met een burn-out roepen natuurlijk. Maar gek genoeg achteraf wel: Hoera ik heb een burn-out gehad. Wat is dat dan toch? Wat levert een burn-out je dan op?

Een boek dat bovenaan mijn leeslijst staat: De Moederfactor. Geschreven door Stephan B. Poulter over de indruk die de relatie met je moeder achterlaat op de rest van je leven.

Hoe krachtig een metafoor kan zijn. Voor mij de slak! Toen ik deze slak kocht – zo’n 10 jaar geleden – voelde ik al een tijdje dat mijn tempo veel te hoog lag. Een overvolle agenda om te voorkomen dat ik zou voelen hoe ik me werkelijk voelde, diep van binnen.