Gerda, 67 jaar
In mei en juni 2017 heb ik meegedaan aan de gespreksgroep/lotgenotengroep voor mensen die hun partner verloren hebben. Dit was een initiatief van Humanitas en Sandra die ook vrijwilligerswerk voor Humanitas doet, had de leiding.

Ik had niet echt verwachtingen van tevoren van deze groep.
We waren met een klein groepje en hadden zo veel gelegenheid om onze ervaringen te delen. Ik heb het heel zinvol gevonden om mee te doen. Ik heb ervaren dat ik er niet alleen voor sta met mijn verdriet, er is veel erkenning en herkenning geweest met de andere deelnemers. Ik vind het praten en het delen van je gevoelens en ervaringen in tweetallen fijner dan om dit in de hele groep te doen. De afwisseling in de activiteiten vond ik prettig. Alleen het schrijven van de spiraalbrief vond ik niet zo fijn om te doen.Ik vind dat er goed naar mij geluisterd is, ik voel me door Sandra gehoord en gezien, niet altijd door bepaalde deelnemers. Sommige deelnemers wilden er teveel andere dingen bijhalen. Ik heb respect voor de manier waarop Sandra de groep leidt.

 Henk, 76 jaar

Na het overlijden van mijn vrouw Hilde, heb ik er heel veel moeite mee om mijn leven weer op te pakken. Ik voel me vaak “erg verloren” en zo “machteloos”en ben vaak alleen.

Toen ik van het initiatief hoorde van Humanitas ,van de plannen voor de start van een ondersteuningsgroep/ gespreksgroep voor mensen die hun partner verloren hebben, heb ik me meteen opgegeven. Ook al was het een week voor de start, Sandra regelde een intake gesprek en kon ik meedoen. De groep met 6 deelnemers was klein, dit heeft voor-en nadelen. Het lijkt me ook fijn om in een iets grotere groep te zijn, zodat je nog meer inbreng hebt van de anderen. Ik heb de ontmoeting met “gelijkgestemden” erg prettig gevonden. Ik heb mijn verhaal kunnen doen, ik ben zogezegd goed aan mijn trekken gekomen. In de groep heb ik me veilig gevoeld en heb ik het vertrouwen gehad om mijn gevoelens te kunnen delen. Het delen vond ik makkelijker als we in tweetallen aan de slag gingen. In de grote groep vind ik dit moeilijker. We hebben veel verschillende activiteiten gedaan, voor mij mag er zelfs nog meer herhaling zijn in het kader van de educatie. Voor mij is dit nodig. Acht bijeenkomsten is voor mij een aanzet. Van mij mogen er nog een soort van “opvolgmomenten” komen, dat lijkt mij heel erg nuttig. Ik heb in de bijeenkomsten een luisterend oor gevonden. Voel me erg gezien en gehoord. Door de erkenning en herkenning ervaar je dat je er niet alleen voor staat. 

 Annemieke, 54 jaar

De gespreksgroep heeft me op weg geholpen om het verlies van mijn moeder een plek te geven.

We hadden een groep die goed bij elkaar paste. We stonden open voor elkaars verdriet en vonden veel herkenning bij elkaar. We zijn een steun geweest voor elkaar en dat vind ik heel fijn. We deelden onze herinneringen, ons verdriet. Ik voelde me veilig bij hen. Ik vind dat Sandra de gespreksgroep goed opgezet heeft. De onderwerpen droegen bij aan openheid binnen de groep. Je leerde elkaar goed kennen en daardoor ontstond er ook een mooie band onderling. Acht bijeenkomsten vind ik genoeg en ook de tijdsduur (2 uur) was prima. Ik zou het fijn vinden wanneer we na een paar maanden weer samen komen met de groep 

 Cor, 79 jaar

Bij Humanitas heb ik meegedaan met een gespreksgroep voor mensen die hun partner verloren hebben.

Sandra die de leiding had over deze bijeenkomsten, was eerst op intakegesprek gekomen bij mij thuis. Voordat de groep van start ging, dit kon mij niet snel genoeg gaan, had ik er hele hoge verwachtingen van. Ik vind het heel fijn om te kunnen zeggen dat deze verwachtingen ruimschoots overtroffen zijn wat mij betreft. Erg fijn vind ik de persoonlijke benadering en de enorme diepgang van de thema’s die telkens zo simpel leken. Bij de bespreking na het uitvoeren van een opdracht of activiteit bleek er dan veel meer achter te zitten dan je in eerste instantie dacht. De voornaamste punten zijn volgens mij wel besproken. Er zijn ook thema’s besproken die niet per se in het programma zaten, maar die toch aan bod zijn geweest doordat we deze onderwerpen zelf inbrachten. Ik denk dan aan bijvoorbeeld; het opruimen van spullen, die aan je dierbare hebben toebehoord en eventuele roddels in het dorp over een nieuwe vriend of vriendin. We hebben 8 bijeenkomsten gehad, maar kijk ik in mijn binnenste, dan mogen deze bijeenkomsten best nog langer voortduren. Ik denk wel dat om de 14 dagen beter zou zijn, dan elke week, want dan heb je echt de tijd om wat er besproken is en aan bod is gekomen te laten bezinken. En je hebt meer tijd om je voor te bereiden op de komende sessie. De bijeenkomsten hebben mijn leven echt meer zin en zelfvertrouwen gegeven. 

 John, 82 jaar

Tijdens het rouwcafé bij Humanitas in maart 2017, geleid door Sandra , vertelde zij over de organisatie van de lotgenotengroep waar ze mee bezig was. Ik heb niet getwijfeld en heb me meteen opgegeven daarvoor.

En zo gebeurde het dat ik in mei 2017 startte als deelnemer aan deze lotgenotengroep, een gespreksgroep voor mensen die hun partner verloren hebben. Ik ben zo blij dat ik meegedaan heb. Ik voelde een goede klik met Sandra en de andere deelnemers. Toen het begon dacht ik, “Wat zal het brengen?”Maar het was prima onder elkaar. Je voelt je samen en niet alleen meer. Het is allemaal heel goed binnengekomen. Er waren veel verschillende soorten opdrachten die me veel gebracht hebben. Alleen de wensboom vond ik maar niks. Ik heb gewoon nog niet veel te wensen. De opdrachten die we mee naar huis kregen heb ik elke keer geprobeerd te doen thuis. Dit lukte me meestal goed, soms niet, dat gaf niets. Ik heb me erg thuis gevoeld in de groep en vind dat we goed naar elkaar hebben geluisterd. Ik vind het heel lastig soms om mij zelf “bloot te geven”. Doordat we zo respectvol omgegaan zijn met elkaar is dit mij toch gelukt. Sandra, je hebt het prima gedaan. Ga zo door!  

 Theo, 62 jaar

In december 2017 was de laatste van 6 bijeenkomsten van de gespreksgroep voor ex-mantelzorgers. Het zijn 6 mooie en intensieve bijeenkomsten geworden die omgevlogen zijn. Ik heb me erg gehoord en gezien gevoeld door Sandra , Kitty en de andere deelnemers. Ik ben erg positief over de gespreksgroep. Bij mij hebben de bijeenkomsten telkens een tijdje ‘nagewerkt’. Thuis heb ik vaak de leesstof opnieuw bekeken en overdacht. Door de veilige sfeer kon ik mezelf zijn en alles bespreken wat me bezighield. Nu heb ik inzicht in het rouwproces ( het is normaal wat ik ervaar). Ik heb handvatten gekregen wat me hierbij kan helpen. Fijn om te ervaren dat ik al enkele handvatten gebruik. Het geeft me vertrouwen in de toekomst. Ik ben me bewust geworden van mijn valkuilen en heb nu een manier om daar naar te kijken; wat ik eraan kan doen. 

Advies voor een volgende groep zou zijn: stel je open. Onderga het. Ervaar de steun, het begrip en de inzichten die je geboden worden.